Pokemon Crystal (Game Boy Color)

Pamiętacie jak wylewałem żółć przy okazji recenzji Pokemon: Yellow? Taaak, trudno to zapomnieć. Najwyraźniej jednak byłem w mniejszości. Dla wielu Pikachu okazał się wystarczającym "zestawem" zmian. Ustanowił i ugruntował praktykę wydawania półproduktów, płatnych patchy, w rok po premierze oryginału. Niestety.

Adam "Ingmar" Jank

Pokemon: Crystal jest właśnie takim płatnym patchem. Poprawioną wersją Gold/Silver. Byłem przygotowany na rozczarowanie. Niemalże go nie odczułem. Ba! Spędziliśmy razem kilkanaście miłych wieczorów. Powiem więcej: to jest dobra gra. Niestety, to również część większej serii. I właśnie pod kątem umiejscowienia w serii zamierzam ją ocenić. Zaczynamy.

Przygody Asha Ketchama zostały zmienione w telewizyjny tasiemiec. Dziesiątki odcinków bez treści. W przypadku światka gier wystarczyła zaledwie jedna produkcja, by temat wyczerpać. Pokemon: Crystal nie jest kontynuacją Yellow. Nie podąża śladami serialu, nie przygarnia znanych bohaterów, wreszcie - nie stawia Pikachu na pierwszym planie. Twórcy stwierdzili, iż samodzielnie stworzą ciekawszą historię. Podołali zadaniu.

Scenariusz Crystal koncentruje się na legendarnych Pokemonach. Najważniejszy jest oczywiście Suicune, którego podobizna trafiła na okładkę. W trakcie przygody poznamy jego historię, znaczenie dla otaczającego świata oraz zagrożenie, jakie może stanowić. Brzmi całkiem poważenie? Owszem, lecz należy pamiętać, iż domyślnym odbiorcą serii są dzieci. Historii znacznie bliżej do lekkiej baśni niż wizji apokalipsy. Co ciekawe, wątek starożytnych stworów nie zastąpił fabuły oryginału. Funkcjonują niezależnie, rozgrywając się w różnych miejscach i na różnych płaszczyznach.

Naturalnie, nowy scenariusz wymagał wprowadzenia zmian w konstrukcji świata. Jak się okazało - nieodczuwalnych. Zacznijmy od przytoczenia prostego faktu: nie otrzymaliśmy żadnej nowej lokacji. Po prostu odświeżono parę starych, a konkretniej: klasztory w mieście Ecruteak oraz jaskinie: smoczą i lodową. Co się tyczy dodatkowych NPC-ów: pojawili się mnisi, zamieszkujący wspomniane święte przybytki. Spotkamy również niejakiego Eusine, który, jako hobby, podróżuje po starych kryptach, bada historię, próbuje złapać Suicune'a i tak dalej. Ogólnie: na polu fabularnym Pokemon: Crystal wypada blado. Z kimś tam gadamy, coś nowego odwiedzamy i... tyle.

Przejdźmy do zmian w rozgrywce. Możemy wybrać płeć naszego bohatera. Feministki, radujcie się! Świat Pokemon stanął otworem dla białogłowych. "Nastało równouprawnienie, nic się nie zmieniło." Tym hasłem podsumowuję wprowadzenie kobiecych postaci. Wybór płci nie ma wpływu na rozgrywkę; nie zmienią się nawet dialogi. Ot, dostajemy niebieskiego ludzika, na wypadek gdyby czerwony się znudził. Co dalej? Wieża radiowa w Goldenrod City powiększyła się o pokój Bueany. Owa pani zajmuje się tworzeniem podcastów, a co piątek organizuje quiz z nagrodami. Yeah?

Jest też taki sprzedawca... A, zresztą, starczy! Nie będę pisał o bzdurach tylko dlatego, że gra nie oferuje sensownych zmian. Czy to naprawdę wszystko? Na szczęście - nie. Najlepsze zostawiłem na koniec. Dwa słowa: Wieża Walk. Stosowny budynek pojawił się na zachód od Olivine City i zdecydowanie przoduje w kategorii "najciekawszy dodatek". O co chodzi? Toczymy pojedynki z innymi trenerami, by zdobywać cenne nagrody. Nihil novi? Niekoniecznie.

Walki w Wieży znacznie różnią się od typowych pojedynków. Po pierwsze - musimy wybrać granicę poziomową oraz trzy Poki, które się w nią wpasowują. Po drugie - nie zdobywamy punktów doświadczenia, a używanie przedmiotów jest zakazane. I wreszcie po trzecie - poziom trudności jest naprawdę wysoki. Sztuczna inteligencja znacznie lepiej prowadzi drużynę. Sensowny, często ryzykowny dobór ataków, uzupełniające się typy etc. Tutaj pokonanie wrogów wymaga myślenia. Nie tylko podczas walki. Aby wygrać, musimy korzystać z dobrodziejstwa mózgu także w trakcie grindowania. Obrać odpowiednią strategię. Poznać mechanikę. Nabrać doświadczenia. Mówiąc prostszym językiem: jeśli chcesz zawalczyć "na poziomie" - udaj się do Wieży Walk. Podobnych emocji może dostarczyć jedynie pojedynek z żywym graczem, a tych w Polandii mamy jak na lekarstwo.

Czas na ocenę strony technicznej. Pokemon: Crystal oferuje zestaw drobnych, lecz zauważalnych zmian. Odnowione lokacje wyglądają po prostu lepiej. Ot, choćby lodowa jaskinia, która wreszcie otrzymała wystrój adekwatny do nazwy. Co więcej - omawiany tytuł wprowadził animacje Pokemonów. Czy stwory wykazują aktywność podczas walki? Nie, nadal są martwymi obrazkami. Animacja i owszem, występuje - po wypuszczeniu maszkary z Pokeballa; przez jakieś trzy sekundy. Pidgey macha skrzydełkami, Cyndaquil podpala własne plecy i tak dalej. Mogło być lepiej, niemniej w akcji prezentuje się to całkiem sympatycznie.

Opisując Pokemon: Crystal muszę wspomnieć o różnicach między wersjami. Różnicach niekorzystnych dla nas, ludności zachodniej. Największą zaletą kryształowej edycji była możliwość wymiany oraz walki z ludźmi z całego świata. Bez wychodzenia z domu! Podpinasz się do Mobile Adaptera i rozwiązujesz problem deficytu graczy. Rewelacja! Niestety, dostępna jedynie na terenie Japonii. Co jeszcze straciliśmy? Możliwość złapania Pokemona z numerkiem 251, Celebiego. Cholera...

Jak obrazuje powyższy akapit - ominęły nas najciekawsze ze zmian, oferowanych przez Pokemon: Crystal. Dostaliśmy lekko zmienioną fabułę, możliwość pokierowania płcią piękną, bitewne animacje i Wieżę Walk. W teorii nie jest najgorzej. A w praktyce? Zmiany są nieodczuwalne. Wysoki poziom trudności potyczek w Wieży zadowoli jedynie garstkę maniaków. Im polecam zakup Crystal. Pozostali mogą ponownie odpalić Gold/Silver. Identyczne wrażenia gwarantowane.