Medal of Honor Underground (GBA)

Kilka sławnych FPS-ów w ten czy inny sposób trafiło na przenośnego GBA. Dzięki temu gracze mogli się zapoznać m.in z Wolfem3D, Doomem, czy uproszczoną wersją Duke Nukem. Również EA przeniosło jeden ze swoich hitów na tą platformę. Warto zobaczyć jak im poszło. Mowa o Medal of Honor: Underground, wydany pierwotnie na Playstation.

Oczywiście GBA nie poradziłby sobie z w pełni trójwymiarową grafiką i takimi mechanizmami, które były dostępne na PSX. Sprawiło to, że, ten elementy zostały znacznie ograniczony, w efekcie czego dostaliśmy tytuł ''Doomopodobny''. Nie jest to złe wyjście, Dooma przecież lubię. I byłoby pewnie dobrze, gdyby nie fakt, że kilka elementów jest - delikatnie mówiąc - nieprzemyślanych.

Fabuła gry standardowo toczy się w trakcie drugiej wojny światowej i powiązana jest - a to niespodzianka! - z ruchem oporu. Główną bohaterką jest kobieta, Manon Batiste, wzorowana na prawdziwej postaci. Francuska zostaje oczywiście zwerbowana do zbrojnego szkodzenia Niemcom. Historia przedstawiona jest za pomocą kilku ekranów tekstu.

MOH:U ma jeden duży problem - mianowicie nasza postać na problem z obracaniem się, animacja wtedy czasem strasznie chrupie. Odczuwalne jest to głównie podczas stania pod ścianą, nie wiem, chyba kolizja obiektów tak sprawia. To bardzo często irytuje, naprawdę. Drugim problemem, znacznie mniejszym ale za to osadzonym w samych mechanizmach rozgrywki jest brak ataku wręcz. Tak więc kiedy wyskoczymy z amunicji - ale to dość rzadka sytuacja, mi zdarzyło się raz, a i to wtedy kiedy naprawdę obficie strzelałem na wiwat - jesteśmy bezbronni.

Gdyby nie to, grałoby się pewnie bardzo dobrze. Występuje tutaj np współpraca z innymi postaciami. Plansze, jak na tego typu produkcję, są całkiem ciekawie skonstruowane, walczymy zarówno na przestrzeniach „otwartych”, jak i w pomieszczeniach. Kłopot w tym, że i tak wszędzie jest bardzo liniowo, właściwie do celu zawsze prowadzi jedna droga, i nie jest możliwe z niej zejście.

Hitlerowców całkiem sporo jest tutaj do utłuczenia. Do ich eksterminacji mamy kilka broni, w tym standardowy pistolet, butelki z benzyną, czy karabin. Wszystko to akceptowalny, przyjemny klasyk. Jak wspomniałem, brak broni białej, albo ataku kolbą.

Kwestia grafiki i udźwiękowienia przenośnego Medal of Honor również wypada w najlepszym wypadku bardzo przeciętnie. Gra prezentuje się tak trochę byle jak, na poziomie słabszym od Dooma. Przeciwnicy wyglądają kiepsko, nawet jak na standardy tej konsolki, sytuację nieco otoczenie. Z drugiej strony dźwięki w grze są ok.

Dobra, starczy tego wszystkiego, czas na podsumowanie: przenośnemu Medal of Honor: Underground do doskonałości wiele brakuje - jednak gdyby nie spadki płynności zapewne dostałby oceną o oczko wyższą. Mogło być wspaniale, jest przeciętnie, po kilku misjach nudzi. Gdyby twórcy trochę ten produkt dopracowali... a tak dostaje tylko 5 w dziesięciostopniowej skali. Mimo to, mogę go polecić fanom serii - nie jest aż tak źle.