Dune II: Battle for Arrakis (Amiga)

Strategie czasu rzeczywistego, miały swoje wzloty i upadki jak każdy gatunek. Wszystko zaczęło się na legendarnej Amidze i PC w latach 90-tych za sprawą Dune II. Właśnie tę grę chciałbym Wam przedstawić. Zapraszam do recenzji.

Strategia jest osadzona w futurystycznym uniwersum Dune, opartym na książkach Franka Herberta. W świecie tym najcenniejszym surowcem jest przyprawa, która jest niezwykle potrzebna do przetrwania ludzkości. Jedynym problemem jest to, że owa przyprawa jest dostępna tylko na jednej planecie - Arrakis (również znana jako Diuna), surowiec powstaje dzięki ogromnemu stworzeniu. To Czerw/Piaskal/Shai-Hulud, który jest uznawany przez Fremenów jako święty. Wszechświat jest rządzony przez Imperatora Padishaha i ma on pełną władzę nad wszystkimi domami.

Przyprawa musi płynąć, więc Imperator zaproponował wyzwanie "dom, który zdobędzie największą ilość surowca, będzie kontrolował Diunę. Wszystkie chwyty dozwolone"

Tu zaczyna się nasza rola. Do wyboru mamy trzy nacje - Artrydów, Harkonnenów lub Ordosów. Każdy dom oferuje własne specjalizacje, jak również reprezentuje inny poziom trudności. Początkujący gracz, powinien grać bardzo ostrożnie, gdyż wystarczy jeden niefortunny ruch i nasza baza może zostać zmieciona z powierzchni ziemi. Doświadczeni gracze, będą natomiast mogli "pobawić się" trochę z oponentami. Kontrolowanie całego terytorium daje naprawdę niezłą frajdę. Dodatek Westwood pozwala na rozegranie dziesięciu nowych misji, każda trudniejsza od poprzedniej.

Początkowe poziomy, uczą nas jak umiejętnie wydobywać i zabezpieczać miejsca przypraw. Zostanie nam także wpojona wiedza, dzięki której będziemy mogli umiejętnie unikać pustynnego robaka, lub go odstraszać czy likwidować (co jest nie lada wyzwaniem). Pierwsze misje, wymuszają na nas używanie najsłabszych jednostek, co daje kolejną okazje do poznania możliwości naszej piechoty.

Po dłuższym czasie spędzonym z Dune, dostaniemy możliwość budowania coraz to lepszych budynków i fortyfikacji. Oczywiście, mają one odpowiednio sporą cenę. Minusem jest ograniczenie ilości tychże instalacji, do 25 sztuk. Kluczem do naszego zwycięstwa, jest w miarę zgrabne i ostrożne dysponowanie jednostkami. Ciężkie maszyny z przodu, a piechota na tyłach, gdyż może ona zostać łatwo wyeliminowana przez wszelkiej maści pojazdy, poprzez... rozjechanie.

Jak już wspomniałem, każda nacja ma do dyspozycji swoje specjalne umiejętności.
Atrydzi, mogą wspomóc się ciężkimi czołgami sonicznymi lub wezwać zaprzyjaźnione jednostki Fremenów, które wesprą nas w boju o Arrakis. Harkonneni natomiast, polegają swojej sile ognia, która jest ogromna. Połączenie powolnego, acz śmiertelnego Niszczyciela i atomowy Deathhand mogą szybko i skutecznie unicestwić każdego wroga. Ordosi posiadają bardziej sprytny arsenał, używając lekko opancerzonego Deviatora (w wolnym tłumaczeniu "Zboczeniec"), by zrobić pranie mózgu swoim przeciwnikom lub zabawić się w sabotaż. Chyba najsłabsze jednostki.

AI jest na dość niskim poziomie. Większość ataków możemy przewidzieć bez większego problemu, drogę jaką przybędzie do nas wróg, czy nawet siłę jakiej użyje do zniszczenia nas. Czasami jednak zdarzają się dość niespodziewane akcje, jakie może nam sprawić komputerowy przeciwnik. Zakładanie drugiej bazy, kradzież uszkodzonych pojazdów lub budowa Silosów dla Przyprawy albo nawet Ciężką Fabrykę, by ukraść technologię innych domów.

Grafika. Ciekawe barwy wykorzystane w grze są tutaj plusem, z 3 domami: niebieski, zielony i czerwony. Twórcy popełnili jeden mały błąd. Dom Atrydów, powinien być oznaczony kolorem zielonym i czarnym. Małe "ups" panowie.
Ręcznie malowane jednostki i budowle z ładnymi efektami bitwy, jak kratery po eksplozji i szlaki w piasku, pozostawione przez jednostki. Sama pustynia nie wygląda już tak zdumiewająco, a szkoda.
Dźwięk to prawdziwie rozczarowujący aspekt. Nie ma mowy o ŻADNEJ audio narracji we wprowadzeniu do misji lub fantastycznej i atmosferycznej muzyce, która wciąga w nastrój bitewny. Ostrzeżenia o zbliżającym się wrogu, często są niesłyszalne lub urywają się tak samo jak odgłosy naszych jednostek, kiedy otrzymują rozkaz.

Grywalność w Dune II jest od początku do końca na wysokim poziomie. Intuicyjna mysz (wtedy to była nowość) i świetnie dopasowane skróty klawiszowe. Ponadto, każda nowa misja oferuje coraz lepszy sprzęt, więc walka o planetę Arrakis nigdy nie staje się nudna. Szkoda, że nie dostaliśmy do dyspozycji żadnych jednostek latających, a nasz sabotażysta jest kompletnie bezużyteczny.

W skrócie - Dune II wskazało pewien kierunek współczesnym strategiom. Z ponad 20 misjami, z czego każda może zostać ukończona na kilka sposobów i taktyk. Oczywiście Dune II nie możliwości łączenia jednostek w grupy, lub opcji multiplayer. Ale wydaje mi się że w tamtych czasach, mało kogo to obchodziło. Gorąco polecam.

Przyszłość Arrakis leży w twoich rękach.