agata

Obudziłam się nagle z rana, była chyba szósta. Próbując walczyć z telefonem, w którym dzwonił budzik, po chwili zorientowałam się, że to nic nie da. Budzik wcale nie dzwonił, dzwoniło mi tylko w głowie, był to dzwonek, który pozostał z jakiegoś snu. Snu nie pamiętam, ale dzwonek był za bardzo realny, żeby o nim zapomnieć. Taki dzwonek co rano wibruje Ci nad głową i krzyczy: wstawaj k..., wstawaj. A jak nie wstaniesz, to za 15 minut jest powtórka. Wtedy nie wytrzymując napięcia przerywanego snu, będąc zupełnie zdezorientowanym ile razy włączyłeś drzemkę, wstajesz nagle ze strachem w oczach, że zaspałeś.

Tego dnia wcale nie musiałam wstawać rano, nawet nie ustawiłam budzika, ale nie mogłam zasnąć z powrotem. Nie rozumiem tego. Dlaczego akurat dziś, kiedy mogę spać do woli, obudziłam się właśnie o szóstej, a w dniu kiedy muszę wstać o szóstej, samo otworzenie oczu jest bardzo trudnym zadaniem. No nic, chyba nie pora o tym rozmyślać, przecież była dopiero szósta. Poza tym zapowiadał się bardzo miły dzień, ładna pogoda, spotkanie ze starymi znajomymi. Oczywiście starymi w sensie stażu naszej znajomości, bo kogoś kto ma dwadzieścia parę lat, trudno nazwać starym. Chyba, że ma dużo zmarszczek i siwe włosy. Ale w takim wieku raczej nikt tak nie wygląda, pomijając klony, które mają wiek swoich komórek macierzystych, z których zostały stworzone. Jakby chcieć sklonować samego siebie, to drugi ja, otrzymuje życie, z komórki w takim stanie, jakim człowiek jest tego dnia, kiedy komórki są pobierane. Wątpię, żeby ktoś posiadał swoje komórki z okresu, kiedy był niemowlakiem. A z resztą po co siebie klonować, mamy lustro. A jak ustawimy dwa lustra na przeciwko siebie i staniemy pośrodku, to będziemy mieli więcej swoich klonów. Niestety lustrzane klony, potrafią tylko powtarzać jak głupie, to co się im pokaże. Ty podnosisz rękę do góry, a one za tobą.

Po zjedzeniu jajecznicy przejrzałam poranną pocztę. Nic ciekawego, parę spamów i jakiś newsletter. Nie wiem czy w ogóle jest sens w sprawdzaniu poczty, skoro i tak zazwyczaj wszystko ląduje w folderze z napisem "kosz". Zauważyłam taką zależność, że normalne emaile zachowują się jak bumerang. Jeżeli sam go rzucisz, sam naskrobiesz parę zdań z sensem, on do Ciebie wróci, ale już nie ten sam, w sumie pewnie bardziej sensowne byłoby porównanie do statku, który wyruszając w jedną stronę zabiera jakiś towar, a wraca zupełnie z czym innym. Niestety ostatnio nie rzucam żadnych bumerangów, nie wysyłam żadnych statków w rejs i nie piszę żadnych emaili, więc nie spodziewałam się niczego ciekawego.

Opróżniając kosz dostałam jeszcze jedną wiadomość. Wiadomość od samej siebie. Pomyślałam, że to kolejny rodzaj spamu, że teraz zamiast nadawcy prawdziwego, jest wstawiony email osoby, która jest adresatem. Ale nie był to spam, nie mogli podmienić tego maila, nagłówki wiadomości mówiły same za siebie. Wiadomość była ode mnie. Nie mogłam sobie przypomnieć, czy i kiedy taką wiadomość wysyłałam. Miała przestawioną datę i wyglądała na wysłaną parę miesięcy temu. Ktoś pewnie zapomniał ustawić daty w komputerze. Gdybym ja wysłała wiadomość parę miesięcy temu, to doszłaby parę miesięcy temu. Niemożliwe, żebym na jawie, włączyła komputer, zalogowała się na pocztę, przestawiła datę w komputerze i wysłała do siebie wiadomość, po czym ustawiła dobrą datę i wyłączyła komputer. Parę razy zdarzyło mi się lunatykować, ale żeby robić tak skomplikowane czynności, chyba nigdy. W wiadomości nie było nic szczególnego, tylko mała, uśmiechnięta emotka w ASCII. Nie zastanawiając się dłużej nacisnęłam delete.