Kniaz

Przeglądając archiwum swojego twardego dysku natrafiłem na starą próbkę mojej twórczości. Konkretnie, kiedyś inspirowany różnymi światami fantasy postanowiłem sam coś napisać. A że zawsze królowały u mnie krasnoludy, zacząłem tworzyć wierszyki mające składać się na ich historię. Nie powstało tego dużo, ale co jakiś czas nachodzi mnie ochota na kontynuację. W każdym razie postanowiłem podzielić się z szerszą grupą ludzi tymi gryzmołami, dajcie znać, czy się podoba i dlaczego nie. Na razie sam początek, za wiele się tam nie dzieje i to dość krótkie, ale starałem się utrzymać nie tylko rymy, ale i rytm. Jak się zbierze trochę komentarzy, to w następny weekend wrzucę kontynuację :)

W czasach gdy zasnute niebo było mgłą,
Kiedy z żywych stworzeń istniał jeden On,
Pewnego dnia rano, gdy się ów Bóg zbudził
Stwierdził że sam jeden strasznie się już znudził.
Lecz by nic wielkiego nie miał siły zrobić
Postanowił jakość ilością nadrobić.
Wciąż w lustro spoglądał, więc wzór dobry miał
Zakasał rękawy, do pracy się brał
Wziął kwarce i łupki, do tego wapienie
I niezbyt dokładnie poskładał kamienie.
Na swe podobieństwo nadał im metr wzrostu,
Oj, nie pożałował na twarzy zarostu.
Tak właśnie powstała pierwsza forma mała
I poszła do ognia aby tam stwardniała.
Lecz gdy Bóg się znudził, jak bywa na kacu
Zdecydował zająć jakąś lżejszą pracą.
Wyjął z ognia formę zanim ta się stopi,
Zaznaczył ją i w menu wybrał "edit" -> "copy"
Później dumny z siebie rękawy zakasał:
Tak powstała dumna krasnoludzka rasa.
Rasa ta najstarsza pecha trochę miała
Bo przy formowaniu ręka Boga drżała
I za pierwszym razem nie miał biedak wprawy
(A i szybko odechciało mu się tej zabawy)
I jeszcze ta głowa...czuł się, no, jak wrak
Pominął detale, na przykład płci brak.
Jednak naszym małym to nie przeszkadzało,
Do pracy, nie uciech mieli silne ciało.
Później Bóg doglądał przez kilka stuleci
Tych wielkich osiągnięć jego małych dzieci: